و چه بسا مىتوان مسئله را اينطور تخريج نمود و گفت : اگر وجوب شاة بر تارك مبيت از باب كفاره و ارتكاب معصيت باشد از مضطر بملاك عدم تحقق اين معنا در او ساقط است اما اگر وجوب مزبور به جهت فديه و جبران ترك باشد اگرچه ترك بطور شرعى و بوجه مجاز واقع شده بر وى نيز لازم است آن را بدهد . ناگفته نماند كه بر دو طائفه ترك بيتوته اختيارا جايز است بدون اينكه بر آنها فديه‌اى باشد : 1 - گله‌داران . 2 - مشگ‌داران و ساقيان آب . لازم به توضيح است بر كسانى كه بواسطه ترك بيتوته كفاره واجب است فرقى نيست بين اينكه در غير منى شب را تا صبح به عبادت مشغول شوند يا چنين عمل نكنند . قوله : و لو بات بغيرها : ضمير در [ بغيرها ] به منى راجع است . قوله : و هو ظاهر الفتوى و النص : يعنى ظاهر فتواى مشهور و نص نيز همينطور مطلق است . مترجم گويد : مقصود از نص روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 10 ص 206 به اين شرح نقل نموده : محمد بن الحسن از على بن جعفر از برادر بزرگوارش مولانا الكاظم عن رجل بات بمكة فى ليالى منى حتى اصبح ؟ قال : ان كان اتاها نهارا فبات فيها حتى اصبح فعليه دم يهريقه .